فیلم «غریزه»؛ عاشقانهای از دل دهه ۴۰ روی پرده سینما
به گزارش سینما رسانه، فیلم سینمایی «غریزه» به نویسندگی و کارگردانی سیاوش اسعدی پس از پشت سر گذاشتن مراحل تولید و انتظار برای اکران، سرانجام به جمع فیلمهای روی پرده سینمای ایران پیوست. این اثر که با همکاری مشترک ایران و ترکیه تولید شده، از زمان آغاز ساخت خود به دلیل حضور بازیگرانی چون امین حیایی، پانتهآ پناهیها و ژاله صامتی مورد توجه رسانهها قرار داشت.
«غریزه» داستانی عاشقانه را در دهه ۴۰ خورشیدی روایت میکند و با تکیه بر فضاسازی تاریخی و روابط انسانی، تلاش دارد تصویری از دغدغهها و مناسبات اجتماعی آن دوران ارائه دهد. فیلمبرداری این پروژه از فروردین ۱۴۰۰ آغاز شد و پس از چند ماه در لوکیشنهای مختلف به پایان رسید.
در این فیلم امین حیایی در کنار پانتهآ پناهیها، ژاله صامتی، پردیس پورعابدینی، فرهاد شریفی، افشین سنگچاپ و رضا کرد ایفای نقش میکنند. همچنین دو چهره جوان، ساینا روحانی و مهدیار شاهمحمدی، در نقشهای محوری داستان حضور دارند.
«غریزه» در سالهای اخیر در تعدادی از جشنوارههای بینالمللی حضور داشته و پیش از اکران عمومی نیز توجه منتقدان و اهالی رسانه را به خود جلب کرده بود. اکنون باید دید این عاشقانه تاریخی تا چه اندازه میتواند با مخاطبان سینمای ایران ارتباط برقرار کند و در گیشه موفق ظاهر شود.
نقد کوتاه فیلم «غریزه»
«غریزه» را میتوان یکی از متفاوتترین عاشقانههای سالهای اخیر سینمای ایران دانست؛ فیلمی که سیاوش اسعدی در آن تلاش کرده میان ملودرام عاشقانه، نوستالژی تاریخی و سینمای کلاسیک ایران پیوند برقرار کند. فضاسازی دهه ۴۰، طراحی صحنه و لباس و همچنین بازیهای کنترلشده امین حیایی و پانتهآ پناهیها از مهمترین نقاط قوت فیلم به شمار میروند.
با این حال، آنچه در هفتههای اخیر بیش از خود فیلم مورد توجه قرار گرفته، انتشار گسترده برخی سکانسهای احساسی و بعضا اروتیک آن در فضای مجازی است. سکانسهایی که به دلیل نوع فیلمبرداری، نزدیکی فیزیکی شخصیتها و تفاوتشان با استانداردهای رایج سینمای ایران، بارها در شبکههای اجتماعی بازنشر شده و به یکی از عوامل دیدهشدن فیلم تبدیل شدهاند. هرچند این توجه رسانهای به افزایش کنجکاوی مخاطبان کمک کرده، اما در مواردی باعث شده ارزشهای سینمایی اثر، از جمله کارگردانی، فضاسازی و روایت داستانی آن، زیر سایه حواشی قرار بگیرد.
«غریزه» زمانی موفقتر عمل میکند که بر روابط انسانی، حسرتها و تقدیر شخصیتهایش تمرکز دارد و هر زمان که به مرز خودنمایی فرمی نزدیک میشود، از قدرت درام فاصله میگیرد. در نهایت، فیلم بیش از آنکه به خاطر سکانسهای جنجالیاش شایسته توجه باشد، به واسطه اتمسفر خاص، جهان داستانی و تلاشش برای بازسازی یک عاشقانه کلاسیک ایرانی قابل ارزیابی است.
